വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ സന്നിധിയിൽ രൂപപ്പെട്ട ഒരു ജീവിതം — വാഴ്ത്തപ്പെട്ട ഫുൾട്ടൺ ജെ. ഷീന്റെ ദിവ്യകാരുണ്യ ആത്മീയത

കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയരായ സുവിശേഷപ്രഘോഷകരിൽ ഒരാളായിരുന്നു ആർച്ച് ബിഷപ്പ് ഫുൾട്ടൺ ജെ. ഷീൻ. തത്ത്വചിന്തകനും ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനും എഴുത്തുകാരനും പ്രഭാഷകനും മെത്രാനുമായിരുന്ന അദ്ദേഹം റേഡിയോയിലൂടെയും ടെലിവിഷനിലൂടെയും കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരിലേക്ക് ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്ദേശം എത്തിച്ചു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രശസ്തമായ പ്രസംഗങ്ങൾക്കും ഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ ലോകം അധികം കാണാതിരുന്ന ഒരു രഹസ്യമുണ്ടായിരുന്നു — വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ സന്നിധിയിൽ ഓരോ ദിവസവും ചെലവഴിച്ച മണിക്കൂറുകൾ

2026 സെപ്റ്റംബർ 24-ന് അമേരിക്കയിലെ സെന്റ് ലൂയിസിലെ ചർച്ചിൽ അദ്ദേഹത്തെ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവനായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിന്റെ തിരുക്കർമ്മം നടന്നു. പോപ്പ് ലിയോ പതിനാലാമന്റെ പ്രതിനിധിയായി കർദ്ദിനാൾ ലൂയിസ് അന്റോണിയോ ടാഗ്ലെ തിരുക്കർമ്മങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകി. 2012-ൽ പോപ്പ് ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമൻ അദ്ദേഹത്തെ ദൈവദാസനായി പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു.

വാഴ്ത്തപ്പെട്ട ഫുൾട്ടൺ ഷീൻ — ജീവിതരേഖ

ഫുൾട്ടൺ ജെ. ഷീൻ 1895 മെയ് 8-ന് അമേരിക്കയിലെ ഇല്ലിനോയിസിലെ എൽ പാസോയിൽ ജനിച്ചു. ഭക്തിനിറഞ്ഞ ഒരു കത്തോലിക്കാ കുടുംബത്തിലാണ് വളർന്നത്. ബാല്യത്തിൽ തന്നെ വൈദികവിളിയിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു. 1919 സെപ്റ്റംബർ 20-ന് വൈദികനായി അഭിഷിക്തനായി. തുടർന്ന് യൂറോപ്പിൽ ഉന്നത പഠനം നടത്തി. തത്ത്വചിന്തയിലും ദൈവശാസ്ത്രത്തിലും ആഴത്തിലുള്ള അറിവ് നേടിയ അദ്ദേഹം പിന്നീട് അധ്യാപകനായും എഴുത്തുകാരനായും പ്രഭാഷകനായും സേവനം ചെയ്തു. 1930 മുതൽ റേഡിയോയിലെ ‘The Catholic Hour’ എന്ന പരിപാടിയിലൂടെ അദ്ദേഹം കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസം ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിച്ചു. പിന്നീട് ‘Life Is Worth Living’ എന്ന ടെലിവിഷൻ പരിപാടിയിലൂടെ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗങ്ങൾ കേട്ടു. ലളിതമായ ഭാഷയിൽ ആഴമേറിയ സത്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവ് അദ്ദേഹത്തെ ലോകപ്രശസ്തനായ സുവിശേഷകനാക്കി. 1951-ൽ അദ്ദേഹം മെത്രാനായി. 1969-ൽ ആർച്ച് ബിഷപ്പായി. രണ്ടാം വത്തിക്കാൻ കൗൺസിലിലും അദ്ദേഹം പങ്കെടുത്തു. 1979 ഡിസംബർ 9-ന് ന്യൂയോർക്കിൽ അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു. ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നാളുകളിലും എഴുത്തും പ്രഭാഷണവും പ്രാർത്ഥനയും തുടർന്നു. എന്നാൽ ഈ വലിയ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രം റേഡിയോയും ടെലിവിഷനും പുസ്തകങ്ങളുമല്ലായിരുന്നു – അത് വിശുദ്ധ കുർബാനയായിരുന്നു.

പൗരോഹിത്യ സ്വീകരണ ദിവസം അദ്ദേഹം രണ്ടു തീരുമാനങ്ങളെടുത്തു; അതിലൊരു തീരുമാനം, എല്ലാ ദിവസവും ഒരു മണിക്കൂർ പരിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ സന്നിധിയിൽ ചെലവഴിക്കുമെന്നതായിരുന്നു; ഈ തീരുമാനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ മുഴുവൻ മാറ്റിമറിച്ചു. വൈദികജീവിതത്തിന്റെ അറുപതിലധികം വർഷങ്ങളിലും അദ്ദേഹം ഈ ദിവ്യകാരുണ്യാരാധനയുടെ ശീലം പാലിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൈനംദിന Holy Hour ഒരു സാധാരണ ഭക്താനുഷ്ഠാനം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വൈദികജീവിതത്തിന്റെ ശ്വാസമായിരുന്നു. ‘Notre Dame University-യുടെ Church Life Journal പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പഠനവും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മകഥയായ ‘Treasure in Clay’-യിലെ സാക്ഷ്യങ്ങളും, ഈ ദൈനംദിന Eucharistic Holy Hour അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മീയജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

“എന്റെ ദിവസത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന മണിക്കൂർ”

ഫുൾട്ടൺ ഷീൻ തന്റെ ആത്മകഥയിൽ Holy Hour-നെ “The Hour That Makes My Day” “എന്റെ ദിവസത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന മണിക്കൂർ”** എന്നു വിളിച്ചു; അദ്ദേഹം ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞ ആശയം ഇതായിരുന്നു: ദിവ്യകാരുണ്യസന്നിധിയിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ കാലുകൾ വഴിതെറ്റിപ്പോകാൻ അത്ര എളുപ്പമല്ല. സക്രാരിയിലെ ആ ചെറിയ വിളക്ക് ലോകത്തിലെ അനേകം തിളങ്ങുന്ന വെളിച്ചങ്ങളെക്കാൾ വലിയ ഒരു പ്രകാശമായി അദ്ദേഹത്തിന് അനുഭവപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന് Holy Hour ഒരു “വിശ്രമസമയം” ആയിരുന്നില്ല. അത് ആത്മാവിന്റെ പുനരുജ്ജീവനമായിരുന്നു; ലോകത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങൾക്കിടയിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാനുള്ള സമയം; ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചങ്ങൾക്കിടയിൽ യഥാർത്ഥ പ്രകാശത്തെ കണ്ടെത്താനുള്ള സമയം.

“Holy Hour ഒരു ഭക്തി മാത്രമല്ല”

Holy Hour ഒരു വ്യക്തിപരമായ ഭക്തി മാത്രമല്ല; ക്രിസ്തുവിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിൽ പങ്കുചേരുന്ന സമയമാണ്; ഗെത്സെമനിയിലെ തോട്ടത്തിൽ ഈശോ ശിഷ്യന്മാരോട് ചോദിച്ചു: “നിങ്ങൾക്ക് ഒരു മണിക്കൂർ പോലും എന്നോടുകൂടെ ഉണർന്നിരിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ലേ?” ഷീൻ ഈ വാക്കുകളെ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ വളരെ ഗൗരവത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു. ലോകം ഉറങ്ങുമ്പോഴും, മനുഷ്യരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ വർധിക്കുമ്പോഴും, സഭയ്ക്ക് കൂടുതൽ പ്രാർത്ഥന ആവശ്യമാകുമ്പോഴും, വൈദികനും സന്യാസിക്കും അല്മായനും ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്നിധിയിൽ ഒരു മണിക്കൂർ ഉണർന്നിരിക്കാം.

വിശുദ്ധ കുർബാന — ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് അറിയുന്നതല്ല, ക്രിസ്തുവിനെ അറിയുന്നതാണ്.

ഒരു പുസ്തകത്തിലൂടെ ഒരാളെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് ധാരാളം കാര്യങ്ങൾ അറിയാം. എന്നാൽ ഒരു വ്യക്തിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ സമയം ചെലവഴിച്ചാലാണ് ആ വ്യക്തിയെ ഹൃദയത്തോടെ അറിയുന്നത്.അതുപോലെ, ദൈവശാസ്ത്രപുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നതിലൂടെ നമുക്ക് ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാം. എന്നാൽ സക്രാരിയുടെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തുമ്പോൾ ക്രിസ്തുവിനെ കാണാനും സ്നേഹിക്കാനും തുടങ്ങുന്നു. അതിനാൽ ഒരു വൈദികന്റെ പഠനം സക്രാരിയിൽ അവസാനിക്കണം, ഒരു പ്രസംഗകന്റെ തയ്യാറെടുപ്പ് സക്രാരിയിൽ നടക്കണം, ഒരു സന്യാസിയുടെ ദൈവാന്വേഷണം സക്രാരിയിലേക്ക് നയിക്കണം, ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ ഹൃദയവേദന സക്രാരിയുടെ മുമ്പിൽ തുറക്കപ്പെടണം.